Drury Brennan groeide op in de jaren ‘80 in Los Angeles, middenin de straatcultuur. Hij ging naar de kunstacademie in Chicago, was op weg om een jazz-drummer te worden en streek uiteindelijk neer in Berlijn. Tegenwoordig woont hij daar in de wijk Kreuzberg en creëert hij kalligrafie in zijn studio in Neukölln. We spraken met hem over zijn achtergrond, zijn haat-liefdeverhouding met graffiti en zijn kijk op cultuur in de 21e eeuw.

Je groeide op in de LA graffiti scene. Hoe beïnvloed dit jouw tegenwoordige werk?
Er is een quote van Picasso, “A good painting — any painting! — ought to bristle with razor blades.”. Een werk moet pakkend zijn, een statement maken. Als je opgroeit in de straten van Los Angeles, dan participeer je op een bepaalde manier in de graffiti scene, zelfs wanneer je alleen je naam in een bepaalde stijl schrijft.

Al mijn vrienden waren hardcore graffiti-schrijvers, maar de politiek en immorele gedoe begonnen mij tegen te staan. Na de middelbare school heb ik voor lange tijd niets meer geschreven, echter heb ik altijd van de kalligrafie en het geweld in de letters uit Los Angeles gehouden. Het voelt alsof Los Angeles mij een heleboel heeft geleerd over hoe je letters eruit kunnen zien alsof ze van je kunnen houden of dat ze je kunnen vermoorden.

 

Is er een kunstenaar/muzikant/persoon die jou inspireert en de manier waarop jij werkt beïnvloedt?
Ik kies er twee, want zij doen er voor mij immens veel toe. Hector “HEX TGO” Rios is een kunstenaar uit Los Angeles die een onmogelijke hoeveelheid talent, toewijding en manier van verhalen vertellen bezit, en tegelijkertijd een van de meest eerlijke, mooie personen is die ik ooit op deze aarde heb mogen ontmoeten. Als je nieuwsgierig bent, ga hem en zijn werk onderzoeken, dat is alles wat ik kan zeggen.

Hiphop producer Madlib is een andere artiest die mij inspireert. Zijn benadering van productie zit vol met gevoel, is onbevreesd en lo-fi. Hij is niet bang voor ‘dirty vinyl’, om een majestueuze beat te halen uit platen die hij ergens rottend in een kelder vond en het niet de moeite waard vond om ze schoon te maken. We hebben hier meer van nodig in de kunst, het ineenvloeien van hoog en laag.

Hoe doe jij research? Ga je de straat op voor inspiratie?
Wat kalligrafie betreft, heb ik een heleboel boeken van over de hele wereld verzameld over letteren. Daarnaast heb ik een lopende PDF-verzameling van zeldzame handboeken en alfabetboeken. Mijn inspiratie haal ik van de straat maar net zo goed uit Indiase moskeedecoratie uit de 8e en 9e eeuw en het Koefische schrift.

Ik bestudeer en vertaal deze oude handleidingen zodat ik meer kan leren over hoe je van letters je leven maakt, hoe je jouw lichaam en geest het voertuig voor letterambacht maakt. Ik kijk overigens altijd naar alles; dingen die ik haat, dingen waarvan ik hou, street fashion, krakkemikkige vlooienmarkten, alles is inspirerend.

Wat is jouw achtergrond? Heb je kunst gestudeerd? Wat voor werk heb je gedaan naast jouw werk als kunstenaar?
Ik ben afgestudeerd aan de Hogeschool voor de Kunsten van Chicago (de school waar Kanye zijn eredoctoraat kreeg) met de focus op fotografie en keramiek. Ik begon op mijn twaalfde met werken als assistent van de portier van een kantoor, om geld te verdienen zodat ik platen kon kopen.

Ik heb gewerkt als psycholoog aan de telefoon, barista, receptionist, trouwfotograaf, tuinman, keramiek techneut, boekenverkoper, kok, techneut van een donkere kamer, American Apparel medewerker, verkoper van wereldse muziek...noem het maar en ik heb het gedaan.

Wat vind je, naast je werk, het leukst om te doen? En voelt jouw werk echt als werken?
Ik heb het gevoel dat ik op de een of andere manier altijd aan het werk ben. Ik werk in een Bikram Yoga studio in de Berlijnse wijk Mitte als schoonmaker in ruil voor gratis yogalessen. Yoga is iets wat ik doe om fit te blijven en mijn hoofd leeg te maken, maar – zoals met alles waar je jezelf met hart en ziel insteekt – ik zie mezelf ook vooruit gaan en beter worden en dat motiveert om nog beter te worden.

Ik kan me niet afsluiten voor de honger en nieuwsgierigheid die ik heb voor dingen, alles wordt samengevouwen in een mix en geïnterpreteerd. Ik denk dat het enige moment dat ik echt helemaal weg ben van werk, de momenten zijn waarop ik eet – ik hou heel veel van echt goed eten.

Ook hou ik van lezen, ik heb pas net het fantastische boek van Hampton Sides, The Kingdom of Ice over een gefaalde poolexpeditie, uitgelezen. Het zit tjokvol ranzige en sublieme momenten, een ton historische details en ongelooflijk ware gebeurtenissen. Ik lees veel Tibetaanse boeddhistische schriften, de transcripten van Chogyam Trunga hebben de laatste tijd veel indruk op mij gemaakt.

Je doet veel muurschilderingen en afbeeldingen op grote schaal. Wat is tot nu toe jouw favoriete project geweest?
Mijn eerste grote museumshow in Chicago was ongelooflijk, en ook het stuk dat ik deed voor de Poetry Foundation was geweldig. Ik wil gewoon meer!

Wat is jouw droomproject?
Het volledig bedekken van de buitenkant van een heel gebouw van meerdere verdiepingen met mijn kalligrafie. Minimaal vijf verdiepingen, maar ik neem er vijfentwintig als je dat hebt. Bedankt, Drury!