Svenja Trierscheid begon tijdens haar studie Multimedia Design met fotograferen en filmen. Inmiddels woont ze in Berlijn en portretteert ze modellen, dansers, landschappen en alle andere dingen die haar inspireren. Daarnaast runt ze haar eigen foodblog: de drie kookboeken die ze heeft gepubliceerd, bevatten eenvoudige Paleo-recepten. We gingen met haar mee op een fotoshoot en leerden meer over haar proces, over hoe je van je passie je werk maakt, over schieten met film en over haar zoektocht naar sensualiteit in haar onderwerpen.

Wat is jouw achtergrond? Heb je een kunstopleiding gevolgd?

Ik heb Multimedia Design gestudeerd en ben nog tijdens mijn bachelor begonnen met het schrijven van glutenvrije kookboeken. Op basis daarvan werd me een baan aangeboden bij een Berlijns Paleo-restaurant. Ik werkte destijds op de video-afdeling van een creatieve studio in Luxemburg maar snakte al een tijd naar een leven in de grote stad. Ik ben toen zo snel mogelijk naar Berlijn verhuisd en heb daar een paar maanden als chef-kok gewerkt. Uiteindelijk was de stress die daarbij komt kijken niks voor mij, maar ik vind het nog steeds leuk om catering evenementen, workshops of diners te organiseren.

Als je overal zou kunnen wonen, waar zou je dan naartoe gaan en waarom?

Qua stad zie ik mezelf wel in Londen. Het is een luide, authentieke en ongekunstelde plek, daar hou ik van. Maar lang zou ik het er door het weer denk ik niet uithouden. Er zijn nog zoveel plekken die ik graag wil ontdekken. Zuid-Afrika, New York en Californië staan hoog op mijn lijst, maar eigenlijk heb ik überhaupt nog niet veel van de wereld gezien. Ik hoop dat ik reizen en werken in de toekomst meer kan combineren, maar deze winter ga ik eerst met een vriendin naar Marokko. Daar heb ik veel zin in!

 

Wat doe je graag naast je werk, en voelt fotograferen als werk?

Over het algemeen niet, maar natuurlijk is dat afhankelijk van de klus. Als een producent me constant vertelt waarop ik moet letten, kan dat behoorlijk irritant zijn, maar in 99 procent van de gevallen vind ik het leuk om fotograaf te zijn. Het echte werk gebeurt eigenlijk veel meer voor en na een shoot, want dan moeten de klussen worden binnengesleept en het freelance papierwerk en de balastingen worden geregeld. Het is niet makkelijk om van je passie te leven, met name in Berlijn, maar ik was daarop voorbereid.

Ik vind het geweldig dat ik de vrijheid heb om te switchen tussen mijn creatieve projecten. Ik kan buiten fotograferen om mijn geest tot rust te laten komen, ik kan een film- of fotografieproject starten dat me inspireert of ik kan mijn vrienden uitnodigen voor een heerlijk etentje bij mij thuis. Creativiteit maakt het mogelijk om iets goeds te doen voor jezelf of voor anderen.

Heb je een muze en waar vind je inspiratie?

De natuur, en dan met name de hemel in al haar vormen, inspireert me meer dan mensen of andere kunstenaars, maar natuurlijk zijn er expo’s, films, documentaires en boeken die me raken. De meest recente expositie waarvan ik echt heb genoten is die van Vivian Maier, een street photographer uit New York. Ze heeft een uniek verhaal en sommige van haar beelden zijn adembenemend mooi. Ik vind dat zoveel interessanter dan de glossy modefotografie van tegenwoordig. Het boek “Grace: A Memoir” vond ik ook geweldig.

Ik ben dol op het werk van fotografen zoals Avedon, Newton en Lindbergh, en regisseurs zoals Larry Clark, Gus van Sant, Almodóvar en Xavier Dolan. De laatste twee bioscoopfilms die ik met veel plezier heb gekeken zijn “Birdman” en “Inherent Vice”. Zó goed. Ook muziek speelt een belangrijke rol in mijn leven. Zonder muziek zou ik denk ik helemaal geen inspiratie of motivatie vinden, maar de vinger leggen op waar inspiratie precies vandaan komt, vind ik moeilijk: het begint altijd van binnenuit.

 

Welke rol speelt sensualiteit in jouw werk?

Een grote rol. Als ik mensen fotografeer, is dat altijd waarnaar ik op zoek ben. Ik wil dat ze zich openen – naar mij toe, naar mijn camera toe – en voor heel even net zo kwetsbaar zijn als het rolletje dat een seconde lang wordt blootgesteld aan het licht. Ik wil dat ze gewoon zijn, zonder echt te proberen.

 

Je hebt ook een eigen foodblog. Kun je het idee erachter beschrijven?

Ik ben er een paar jaar geleden mee begonnen toen ik mijn eerste kookboek “I love real food” aan het ontwikkelen was. Tijdens mijn studie ben ik Paleo gaan eten en maakte ik foto’s van de dingen die ik at. Ik begon mijn eigen glutenvrije desserts te ontwikkelen en postte de recepten daarvan in een Facebook-groep. Steeds meer mensen zeiden tegen me dat ik moest nadenken over het schrijven van een kookboek en dat heb ik uiteindelijk gedaan. Inmiddels heb ik er drie! Het meest recente gaat over granenvrije lekkernijen zoals brioches, eclairs en kaneelbroodjes. Nom, nom!

Wat is jouw droomproject?

Werken voor merken waar ik echt iets mee heb en de wereld over reizen terwijl ik fotografeer en aan het filmen ben - en daar dan van kunnen leven. Ik zou heel graag een documentaire willen maken over het eten en de natuurlijke medicijnen van inheemse bevolkingen over de hele wereld. Ik denk dat we van oude culturen veel kunnen leren over de kern van beschaving en menselijkheid.

Je draait ook video’s. Wat zijn binnen jouw creatieve proces de grootste overeenkomsten en verschillen tussen fotograferen en filmen?

Het achterliggende proces is vergelijkbaar: ik leef in het moment en denk aan niks anders dan het beeld dat ik voor me zie. Maar wat daarvoor en daarna gebeurt, is natuurlijk een heel ander verhaal.

Als ik een foto maak, probeer ik die meteen te zien als af. Ik werk veel met analoge beelden en probeer retoucheren te vermijden: het vernietigt de perfecte onvolkomenheden die horen bij mensen en de natuur. Als ik aan een videoproject werk, doe ik alles, van het bedenken van het concept tot de post-productie. Mensen weten vaak niet hoe ontzettend veel werk dit is. Materiaal bewerken op goede muziek vind ik bijzonder leuk want zoals gezegd is muziek een andere grote liefde van me. Soms maak ik zelfs mixtapes, gewoon voor de leuk.

Er worden zoveel goede korte films, speelfilms en muziekvideo’s gemaakt. Mijn meest recente ontdekking is de de clip “Lorn, Acid Rain”. Wat ik jammer vind, is dat de concentratiespanne tegenwoordig erg beperkt is: niemand wil meer een minuut ‘verkwisten’ aan het kijken van een (korte) film. Mensen scrollen liever door een eindeloze hoeveelheid food posts op Instagram of bekijken foto’s van naakte meisjes met sneakers op Tumblr. Ik snap daar helemaal niks van.

 

Bedankt, Svenja!

 
 
×