Sinds 2011 maakt Johanna Svantesson de wereld een beetje knuffeliger onder het pseudoniem Tvinkla. Haar ongelooflijk schattige dierenillustraties doen je wensen dat de aaibare karakters uit de tekening zouden springen, en eens lekker tegen je aan zouden kruipen. We deden een drankje met Johanna en spraken over leven met twee banen, het kalmerende effect van het Zweedse platteland en pinguins.

Wat is jouw favoriete drankje tijdens Happy Hour?

Eigenlijk ben ik vooral van het bier, maar verschillende soorten Mojitos vind ik ook heerlijk.

 

Wat is het verhaal achter de naam ‘Tvinkla’?

De naam komt van het Engelse woord ‘twinkle’. Ik wilde het een Zweeds tintje geven, dus werd het “Tvinkla”. Ik hoop dat mijn werk mensen laat twinkelen.

 

Hoe zou jij jouw stijl beschrijven en waarom denk je dat het Scandinavische publiek in het bijzonder zich tot jouw werk aangetrokken voelt?

Ik denk dat mijn babydieren moedergevoelens in de mens naar boven halen, omdat ze zo aandoenlijk zijn. Hun grote ogen en mollige, zachte lijfjes maken dat je voor ze wilt zorgen.

 

Waarom ben je illustratrice geworden?

Ik vind schilderen al leuk zolang ik me kan herinneren. Ik hou van de uitdaging om een afbeelding die ik in mijn hoofd heb tot leven te brengen op papier. De spanning die ik voel als ik uiteindelijk dichtbij het plaatje in mijn hoofd kom, vind ik te gek.

 

Vertel ons iets meer over de professionele weg die je hebt bewandeld in de creatieve wereld.

Ik heb kunst gestudeerd aan twee verschillende universiteiten in Zweden: Gerlesborg School of Fine Art aan de westkust van Zweden en Domen’s Art School in Göteborg. Hierna heb ik aan de Chalmers University of Technology gestudeerd voor design engineer. Tegenwoordig werk ik als illustrator en als engineer (om precies te zijn, als technisch schrijver).

Hoe ontstaan jouw illustraties? Praat ons door je creatieve proces.

Nou, voor lange tijd heb ik gewoon zitten wachten totdat de inspiratie naar mij toekwam, dus ik schilderde eigenlijk alleen wanneer ik geïnspireerd was. Maar eigenlijk denk dat ik het juist de truc is om creatief te zijn voordat ik geïnspireerd raak. Op die manier zorg ik ervoor dat inspiratie verschijnt, zonder er op te hoeven wachten.

Ik creëer mijn babydieren door middel van zwarte inkt en een penseel. Meestal begin ik met een snelle schets, zodat ik ervoor kan zorgen dat de rondingen worden zoals ik ze wil hebben. Mijn dieren moeten altijd mollig zijn!

 

Jouw werk dat verkrijgbaar is bij JUNIQE bestaat uit lieve babydieren. Welk dier is je favoriet en waarom?

Mijn absolute lievelings is de olifant, maar ik vind de pinguin ook heel leuk. De olifant ziet er vrolijk uit en en de pinguin, die wil je gewoon dicht tegen je aan houden en nooit meer loslaten.

Waar ga je heen als je behoefte hebt aan ruimte in je hoofd?

Dan vertrek ik naar het zomerhuis van mijn familie in Sundsandvik, ten noorden van Göteborg. Ik geniet ontzettend van samenzijn met mijn familie, dichtbij de zee en de natuur. Er gaat niets boven een wandeling in de frisse lucht met Zigge, de hond van mij moeder en stiefvader.

 

Als je geen kunstenaar geworden zou zijn, wat was dan je beroep geweest?

Nou, ik ben niet alleen kunstenaar. Ik werk ook als technisch schrijver bij Volvo - ik schrijf handleidingen - en ik denk dat dit is wat ik anders zou zijn geworden. Het verschilt behoorlijk van het kunstenaarschap, wat ik juist heel leuk vind. Het is een uitdaging om iets dat complex en mechanisch is te beschrijven op zo’n manier dat iedereen het begrijpt. Ik heb altijd graag geschreven, dus het zou leuk kunnen zijn om op een dag een boek te schrijven. Een kinderboek misschien.

 

Water- of landdieren?

Landdieren (daar kun je makkelijker mee knuffelen).

 

Bedankt, Johanna!

 
 
×